Ga je met me mee naar Leerdam? Wat begon als een uitje voor een mooi glas kunstwerk werd een ontmoeting die ik niet meer vergeet.
Ga je met me mee naar Leerdam? Mijn vriendin wilde iets bijzonders voor vrienden kopen, een mooi glas kunstwerk was het idee.
Mijn familie komt uit Leerdam en als klein meisje gingen we ongeveer één keer in de zes weken op familiebezoek. Ik woonde in Duitsland met mijn gezin, dus even koffie drinken bij opa's en oma's zat er niet echt in. Toen ik Leerdam hoorde dacht ik meteen: goh, leuk, al héél lang niet meer geweest. En mijn opa was glassnijder in de glasfabriek, dus ik had er een nostalgisch gevoel bij.
Na een lunch op het terras in de haven en een geheel spontane ontmoeting met mijn nicht, gingen we op zoek naar het glaswinkeltje. Nou klinkt een winkeltje eigenlijk iets te oneerbiedig. Hoewel het een kleine winkel was, stond er werkelijk het mooiste glaswerk dat ik ooit gezien had. En dat zeg ik terwijl mijn oma's huis van top tot teen helemaal vol stond met glas van Royal Leerdam. Het glas in de winkel was modern, kunstig, echt heel bijzonder mooi.
Eenmaal de prijskaartjes bekeken, was ik al snel van mening dat ik deze keer niets meenam voor in de kast. Gemiddelde prijs zo'n €1500,- voor een bijzonder mooi stuk glas. Nog even doorsparen, Sas…
We waren op zoek naar iets speciaals, want het ging om bijzonder goede vrienden. Opeens attendeerde mijn vriendin me op een viertal kunstwerken genaamd Water, Vuur, Aarde en Metaal. Nou daar ga ik natuurlijk wel op aan.
"Heb je een foto van je vrienden?" vroeg ik haar. "Dan kijk ik wat voor karaktertype ze hebben en welk van de elementen het sterkst vertegenwoordigd zijn, dan kun je ieder een kunstwerk van hun eigen element geven." Hoe leuk is dat!
De foto's werden erbij gepakt en ik begon wat in mezelf te kletsen, toen wat harder zodat mijn vriendin het ook kon horen. Mmmm, ik denk dat hij een Hout type is en dat zij een Vuur type is, maar ik twijfel toch ook een klein beetje…
Haar blik werd nieuwsgieriger maar ook vervreemder. "Okay, klinkt heel interessant. Kun je dan ook wat in mijn gezicht lezen?" "Ja, dat kan ik wel," was mijn antwoord, "maar ik moet eerst vragen of je het zeker weet. We zijn immers met meer mensen en het is heel persoonlijk." Hierop antwoordde ze: "Oh, nou ja, doe maar hoor, ik heb niks te verbergen."
En zo ging ik ongeveer tien minuten in gesprek over de dingen die ik zag. We hebben gesproken over leiderschapskwaliteiten, over verdriet uit het verleden, over een dominante mannelijke kracht die haar eigen kracht overruled, over het gevoel dat ze ergens weet dat ze op aarde is om iets te doen maar het nog niet helemaal gevonden heeft, dat ze goed kon luisteren, enzovoort, enzovoort.
En elke keer als ik een nieuw stukje aanraakte, zag ik dat haar ogen iets roder werden, en soms draaide haar gezicht weg. Dan begon ze te lachen. "Jeetje! Het is ongelooflijk wat jij allemaal naar boven haalt! En het klopt ook nog allemaal!" "Ik zei toch: weet je het zeker? Het is heel privé wat ik je allemaal vertel hoor," begon ik te lachen.
Ondertussen was mijn vriendin eruit wat voor cadeau het moest worden: drie prachtige flesvazen in pastelkleur. Er werd afgerekend en ik heb toch mijn website en telefoonnummer maar even achtergelaten. Het voelde raar om iemand te overladen met heel persoonlijke dingen en dan nooit meer erover in gesprek te kunnen.
Met een blij hart en een tevreden vriendin liep ik de winkel uit. Wat een leuke ontmoeting, en wat een leuke keuze heb ik gemaakt om dit op grotere schaal te gaan doen.
